Wszyscy grają jednocześnie: zaczynacie własne albumy, a potem na zmianę rysujecie i opisujecie cudze prace.
Wszyscy grają jednocześnie: zaczynacie własne albumy, a potem na zmianę rysujecie i opisujecie cudze prace.
To rysunkowa wersja zabawy, którą znacie z podstawówki — tylko bez czekania na swoją kolej. Każda osoba zaczyna własny album od dziwnego zdania. Potem albumy krążą po ekipie: wszyscy jednocześnie rysują otrzymane opisy albo próbują nazwać cudze rysunki. W finale telewizor odtwarza każdą przemianę krok po kroku.
Finał to wielka odsłona na telewizorze: całe łańcuchy pokazywane krok po kroku, od niewinnego zdania po coś, co nie ma z nim już nic wspólnego. To moment, w którym ktoś zawsze płacze ze śmiechu — a gra pozwala ocenić najlepsze przemiany.
Dla każdej grupy, która woli wspólny absurd od ostrej rywalizacji. Działa świetnie jako środek wieczoru, gdy ekipa jest już rozkręcona, ale jeszcze nie gotowa na wielki finał.